STADSLANDBOUW -  ‘Urban farming’: stadslandbouw… Sommigen van u denken dan waarschijnlijk aan volkstuintjes. Of een stuk braakliggend terrein, waar bezorgde burgers zelf hun groenten verbouwen. Een onderwerp dat nu niet direct op het netvlies van de supermarktbranche staat. Hoewel… ondernemer Edwin ten Brink wil op het dak van zijn C1000 in Alphen aan den Rijn een tuinderskas laten bouwen, las ik onlangs. En ‘urban farming’ staat zéker op het netvlies van lokale overheden, als ik afga op de enorme opkomst van bestuurders tijdens ‘de dag van de stadslandbouw’.

Urban farming gaat over ‘de gezonde stad’. Dat is de mening van de Canadees Wayne Roberts, die voor de stad Toronto verantwoordelijk was voor de ‘food policy’. Op de bijeenkomst legde hij uit hoe eten de verbinding vormt tussen mensen in de stad. Samen een stukje grond onderhouden. Etnische minderheden de mogelijkheid geven om hun eigen soorten groenten te verbouwen. Roberts vertelde meer. Zo is in buurten met een gezamenlijke moestuin de criminaliteit lager en is er veel minder zwerfvuil en vandalisme. De bewoners krijgen het gevoel dat de buurt ook van hen is en voor eigen bezit zorg je beter.

Voor Toronto is dit een bewuste keuze. Al in 1990 kreeg het stadsbestuur de indruk dat de volksgezondheid niet verder verbeterd kan worden door medicijnen, maar slechts door het beleid van de overheid. Door een gezondere omgeving te scheppen. Letterlijk, door bijvoorbeeld het gebruik van pesticiden in de stad te verbieden, maar ook door ‘echte stadskinderen’ weer met de herkomst van eten in contact te brengen. Dat levert directe meerwaarde op: fysiek omdat deze kinderen anders gaan eten en minder gevoelig worden voor obesitas, en psychisch, omdat kinderen die in contact staan met de natuur minder gedragsproblemen vertonen. Of dat wetenschappelijk gefundeerd is of niet, dat contact met de natuur stimuleert. Op de lange termijn, rekende Roberts ons voor, scheelt dat de gemeenschap veel geld. In Canada kost een kind met suikerziekte zijn leven lang ruim 1 miljoen euro. Een kind op een speciale school een kleine 200.000 euro.

Alleen al op grond hiervan is het voor een supermarkt of supermarktketen de moeite waard om aan plaatselijke stadslandbouwprojecten aandacht te besteden, te steunen of erop in te haken. Als uiting van lokale betrokkenheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Maar er is meer. Urban farming is geen verkoop van groenten en fruit die alléén maar ten koste gaat van de verkoop van agf in de supermarkt. De deelnemers krijgen oog voor voedsel en gaan aldoende hogere wensen koesteren. Urban farming is namelijk nooit volledig zelfvoorzienend. De deelnemers kiezen voor vers én voor smaak. En indien mogelijk voor lokaal. Daarmee zijn het de aanjagers voor producten uit de periferie van het woongebied. Een belangrijk wapen in de toekomstige concurrentiestrijd. Met deze producten kun je je onderscheiden. Straks ook in prijs.

Stadslandbouw, een nieuwe vorm van een gezonde leefomgeving, waarvan de opbrengsten er voor iedereen zijn en vele malen hoger liggen dan de geoogste groenten. Een echte win-winsituatie.

Anneke Ammerlaan