BELEVING VERSUS BEGROTING - Passie en beleving zijn woorden die iets zeggen over iemand. Of: over een bedrijf, een organisatie. Vaak zie je het ‘heilige vuur’ in iemands ogen als hij of zij praat over zijn hobby, partner, kinderen etc. Ik heb de indruk, helaas, dat dat steeds minder voorkomt als het om werk gaat. Ik vraag me steeds vaker af hoeveel mensen en organisaties ervoor zorgen dat medewerkers echt met plezier naar hun werk gaan. Iets wat ik volstrekt niet kan begrijpen, zeker met een einddatum van 65+ in het vooruitzicht. Het lijkt me vreselijk om elke dag, soms wel vijf dagen in de week, te werken zonder passie en beleving. Voor mij waren dit essentiële afwegingen om niet voor een werkgever te gaan werken, maar juist als ondernemer aan de slag te gaan. Uiteraard besef ik dat dit misschien wel erg kort door de bocht is. Maar het is wel een boodschap waar medewerkers in een supermarkt eens over mogen nadenken.

Iedereen kan elke dag zelf beslissen of hij/zij er een leuke dag van gaat maken en het leuke is dat je dan, soms zonder dat je het doorhebt, ook invloed hebt op je werk/omgeving. Mijn moeder hield me altijd dit voor: ‘Wie goed doet, goed ontmoet.’

Toch is het zo dat wij als werkgevers, maar ook de medewerkers, in processen, structuren, productiviteit, loonkosten etc. denken, waardoor wij ons enthousiasme voor de consument dreigen te verliezen. Betekent dat dat dan ook dat het onderscheidend vermogen van winkels verdwijnt? Of liggen hier nu juist de kansen in de markt om dit uit te voeren?

De hele consolidatieslag richt zich puur op de vergroting van het marktaandeel, inkoopvoordeel, kostenbesparing etc., iets wat niet meer weg te denken is in ons huidige Nederlandse supermarktlandschap. Formules als Marqt, Landmarkt en Ecoplaza en GooodyFooods proberen er op hun manier een draai aan te geven: lokaal, biologisch, fair trade en persoonlijke aandacht voor de consument. Maar het is moeilijk voor deze formules om de balans te vinden; wanneer en voor welke klant is het fair trade genoeg, biologisch genoeg, aandachtig genoeg en lokaal genoeg? Of: voor welke klant is het nu juist te veel van het goede? Laat ik vooropstellen dat ik het geweldig vind wat ze doen, maar zijn wij Nederlanders wel bourgondisch genoeg en willen wij wel betalen voor deze beleving en bewustwording?

Laten we gewoon met z’n allen plezier in ons werk houden, en anders: krijgen, en eraan werken dat elke klant met een lach (én natuurlijk een volle kar, zo commercieel moeten we blijven) de winkel verlaat. Weg met het doorrekenen van omzetten, omzet per gewerkt uur, loonkostendruk. Weg met de dwangmatige, obsessieve angst voor een keer extra kosten. De touwtjes eens laten vieren, daar krijg je meer voor terug. Hoeven we ook niet steeds over nieuwe cao-verhogingen te stoeien, want dan komt ook dit vast en zeker goed.

Ach ja, soms moet je een beetje dagdromen om een ideaalbeeld te schetsen en te beseffen dat we het lang zo slecht nog niet hebben, ook al zorgen de media met hun voortdurende nieuwsgaring voor telkens nieuwe ontevredenheid en ongerustheid.

Met wat meer passie en beleving wil je langer blijven werken dan die 65+. Toch?

George Verberne