Het Britse The Economist zinspeelt op een vertrek van Lars Olofsson, bestuursvoorzitter van Carrefour. Komende donderdag zijn de resultaten die hij naar buiten brengt, goed of genoeg, of…

Komende donderdag komt Carrefour met z’n kwartaalcijfers. En dan wordt het duidelijk of Lars Olofsson mag aanblijven of niet. Een half jaar geleden, zegt the Economist, werd hem door aandeelhouders de wacht aangezegd. Dan moeten we vooral denken aan Luis Vuitton Moët Hennessy-eigenaar Bernard Arnault en Colony Capital, de twee partijen die erbovenop zitten als er geschopt moet worden. Dat halve jaar respijt dat Olofsson toen kreeg, daarvan is komende donderdag de deadline.

Tot nu toe heeft Olofsson nog niet veel weten op te leveren dat hem een langere toekomst bij Carrefour moet garanderen. Het was een half jaar terug niet echt hoopgevend, en sindsdien, vindt het Britse blad, zijn de resultaten van Carrefour er niet beter op geworden, het is volgens The Economist als een Frans kaasje dat te lang buiten de koeling is gepresenteerd, overrijp, maar niet smakelijker. Je moet echt een Brits blad zijn om slechte resultaten met een ‘muffe roquefort’ te vergelijken. Rivalité du goût.

Het marktaandeel in thuisland Frankrijk is verder gedaald en de omzet van het thuisland is te groot om door omzetgroei in Azië en andere opkomende markten gecompenseerd te worden. Het blad meldt een daling van 42% van de omzet in Frankrijk, afgelopen november, dat is een hoop. En dat na een rijtje winstwaarschuwingen, een reeks turnaround-beslissingen die je de macht over het stuur bij wijze van spreken doen kwijt raken en een mislukte fusie van Carrefour in Brazilië met de Casino-activiteiten in dat land.

Het is niet zo dat Carrefour onderuit is gegaan met de komst van Olofssen. Carrefour zat al eerder in de problemen. Zoals daar zijn; bloedgroepen in het bedrijf en een formule die moeite heeft met de huidige tijd: de hypermarkt. De hypermarkt, leuk voor het winkelende grote gezin op zaterdag, maar niet meer voor de kleine huishoudens die op die zaterdag allerlei anders te doen hebben. En die voor de acties of lage prijzen ook niet naar een Carrefour Planet hoeven, want zo veel prijsattractiviteit zat er tot nu toe niet in.

Heeft Olofsson een oplossing gehad? The Economist zegt daarover: ‘Hij is een getalenteerd marketeer, die irreële doelstellingen kan presenteren als reëel. Maar reëel máken kan hij ze niet.

Carrefour stond van oudsher sterk in: lage prijzen, een stevig aanbod in eten, kleding en elektronica. Maar de laatste twee, mocht de consument daar wat van willen hebben en dan tegen een acceptabel prijs, die gaat op internet zoeken. En vindt daar altijd wel een aanbod dat goedkoper is. Er zijn steeds minder redenen om op de zaterdag met de auto naar de rand van de stad te rijden voor een Carrefour Planet.

Kleine huishoudens winkelen dichterbij, doen dat wat vaker om eerder die zaterdag aan aardiger zaken te besteden en de keuze is overal meer dan genoeg vandaag de dag. En dan te bedenken, aldus een analist die in The Economist wordt aangehaald, dat een Carrefour Planet bouwen twee keer zoveel kost als een ‘gewone’ hypermarkt.

En laten we wel wezen, zegt een andere analist; de groente bij Carrefour is gewoon te duur. The Economist maakt daarvan; als je marktleider bent in je supermarktlandschap, dan moet je ook de goedkoopste zijn of een van de van de goedkoopste, anders red je het niet. Precies zoals dat enkele jaren voor Albert Heijn gold. Precies zoals dat nog eerder in België met marktleider GB gebeurde. GB redde het niet. En werd van lieverlee maar door Carrefour overgenomen. AH zag het in, in de periode dat Ahold door de honorering van de toenmalige Ahold-topman Anders Moberg onder vuur lag: prijzen omlaag, anders redden we het niet. Carrefour is nog steeds duurder dan Leclerc, Intermarché en Auchan.

En redding van het non-food is niet zomaar te verwachten. Carrefours omzet van elektronica, boeken en dvd’s is in de afgelopen vier jaar elk met 5% gedaald. Is ook niet zo gek als je bedenkt dat de grote rivalen in die productgroepen volgens een andere bankanalist gemiddeld 8% goedkoper zijn.

The Economist komt zelfs met twee kandidaten die Olofsson zouden kunnen opvolgen. Ten eerste Thierry Breton. Nogal een prestigieuze kandidaat, voormalig minister van economische zaken in Frankrijk. Verder noemt het blad Georges Plassat, voormalig Casino-directeur, maar die schijnt gezegd te hebben dat hij als baas bij Vivarte niet weg wil. En The Economist komt nog met ene Noël Prioux, baas van Carrefour Frankrijk. Maar die is er pas sinds vorig jaar juni.

En het noemen van die Prioux vinden wij op onze beurt ook weer vreemd, want waarom zou je degene als opvolger selecteren die juist verantwoordelijk is voor die beroerde resultaten in het thuisland?