Trendwashing

Vrijwel elk bedrijf richt zich op de ‘millennial’: de jong volwassene, geboren tussen pakweg 1980 en 1994. Niet ten onrechte. Deze dynamische generatie bepaalt het beeld in bijna alles. De hipster, de ultieme mannelijke millennial met baard, is dan ook hét gezicht in veel tv-commercials.
 
A-merken gebruiken de hipster dan ook om hun merk weer relevant te maken voor de millennial. Zoals de inzet van getypecaste ‘chef-koks’ om creatieve – tijdrovende – garnituren te laten bedenken voor hun soep uit een pakje en dat te presenteren in trendy filmpjes. Het lijkt een goede zet. De filmpjes zijn zo leuk dat iedereen wel een keer kijkt. Toch is het kortetermijndenken. Als je echt zo creatief bent in de keuken, dan gebruik je geen soeppoeder en als je soeppoeder gebruikt, haak je af bij zoveel tijdrovende creativiteit. Geen relevantie voor de bestaande gebruikersgroep én ook niet voor de nieuwe. 

Voedselverspilling ‘uitlokken’

“Doe me nog maar een doos eieren. Mijn zoon eet er veel, maar hij gooit ze weg als ze niet perfect zijn bereid!”
 
Dat hoorde ik onlangs bij een eierkraam, op een biologische markt nog wel. Gaan die dure bio-eitjes zó in de vuilnisbak? Heb je nog niet gehoord van voedselverspilling? Dat had ik willen zeggen, en normaal kan ik het niet laten om te reageren. Maar deze keer was ik te veel van mijn à propos. Terwijl ik denk dat iedereen nu onderhand wel weet dat je voedsel zo weinig mogelijk moet weggooien, bleek een biokoper als deze dat gewoon te doen. En dan ook nog vragen om een papieren zakje, zeker.

Food-markt-hal

 
Markthallen en foodmarkten zijn in opkomst, of in zekere zin terug van weggeweest. In het buitenland zonder meer, maar nu ook in Nederland. Eigenlijk zien we nogal wat begripsverwarring, want de woorden foodhal, markthal en foodmarkt worden door elkaar gebruikt. Eigenlijk bepalen de naamgevingen van de bestaande foodhallen, foodmarkten en markthallen de betekenis ervan, zoals de Foodhallen in Amsterdam, Jumbo Foodmarkt (in Breda, A’dam en Veghel) en de Markthal in Rotterdam.
 
Je zou eigenlijk een strikter onderscheid in die begrippen en naamgeving willen zien. Dat zou dan zijn: een foodhal is een ruimte met verschillende horecazaken onder één dak (jaren geleden werd er ook het woord ‘foodcourt’ voor gebruikt), een markthal is een ruimte met verschillende levensmiddelenzaken onder één dak en een foodmarkt is een marktachtige en daarom naar verhouding grote levensmiddelenzaak. Hét verschil tussen markthal en foodmarkt: de eerste is een verzameling van meer levensmiddelenondernemingen, de tweede líjkt een verzameling, maar is in feite één onderneming. 

250 gram als standaard

Door de jaren heen heb ik al heel wat fabrieken mogen gezien. Iedere keer opnieuw ben ik weer gefascineerd door het proces. Hoe iemand zó creatief kan denken in machines, in efficiëntie, in processen… Ik kan uren kijken naar hoe camera’s producten met een afwijking detecteren, hoe robothandjes zakjes vullen. Hoe heel veel eten wordt geproduceerd zonder dat er een mensenhand aan te pas komt. 

Pro-gluut en anti-kok

Trends en tegentrends: uit de brij aan informatie die ik dagelijks via nieuwsbrieven en sociale media binnenkrijg, zou je bijna het idee krijgen dat een trend slechts het bestaansrecht heeft van één dag. Niets is minder waar: trends kondigen zich al lang van tevoren aan. De glutenhype begon al begin 2000 en de hype van kookprogramma’s zelfs al eerder. Door te monitoren en zaken aan elkaar te koppelen wordt het duidelijk wanneer tegentrends zich tot trends gaan ontwikkelen. Twee serieuze signalen die de tegentrend van gluten en die tv-koks aankondigt, vond ik vandaag in mijn inbox.

Een winkel waar ze graag komen

 

De omzet in de reguliere supermarkt stagneert. Ik heb al heel wat redenen voorbij zien komen waarom dat zo zou zijn. Ik vind ze stuk voor stuk heel interessant en ook plausibel. Toch zijn dit voor mij zijn beredeneerde redenen, ‘retailredenen’, geldelijke redenen. Afstandelijk bekeken. Analyserend. Voorbijgaand aan emotie. In mijn optiek is dat beredeneerde, dat ontbreken van gevoel, er de oorzaak van dat supermarkten missen wat er onderhuids gaande is. Dat klanten door gebrek aan gevoel en emotie in de winkel makkelijk van supermarkten wisselen. En steeds meer ook die supermarkt verruilen voor de (boeren)markt, boerenwinkel en de nieuwe speciaalzaak.

Barre groentetijden

De consumptie van groente en fruit is weer gedaald. Ondanks dat groenten volgens wetenschappers en gezondheidsgoeroes het grootste deel van je bord moeten innemen. En ook nog eens ondanks het feit dat bij trendsetters groenten juist wel heel erg hip zijn.

Waitrose en de huizenmarkt

In de Evening Standard van 30 april wordt de vraag gesteld of een filiaal van Waitrose de huizenprijzen in de omringende buurt omhoog stuwt. Een onderzoek heeft laten zien dat de huizenprijzen in een buurt met een Waitrose-filiaal hoger liggen dan elders. Maar je kunt het natuurlijk ook omdraaien, zeggen de onderzoekers zelf: Waitrose opent alleen filialen in die zogenaamde ‘betere buurten’.

kijken, kijken, niks opsteken

Londen, 26 september 2012. Een dag om even bij stil te staan. In een moordend tempo de stad door, met de focus ‘nieuws zien’. En dat was er. Een bevriende bankier wees al op het weer opkrabbelen van de Engelsen op financieel gebied. Dat zie je terug in de winkels. In de echte stadswinkels, welteverstaan. Zouden die in Nederland zijn, dan zouden ze mij niet meer in een grote supermarkt zien. Voor wie wil ervaren wat ik bedoel, moet op Gloucester Road eerst de kleine Waitrose binnenlopen en daarna even verderop de grote Sainsbury op Cromwell Road . Die laatste winkel voelt dan ineens heel vermoeiend. Niet omdat de Sainsbury een ouderwetse winkel is, maar het kost ineens veel te veel tijd om je boodschappen te vergaren. Te veel schappen, te veel keuze, te veel lopen.