Beter 100% plantaardig bij eigen bedrijf dan een beetje plantaardig bij Unilever

0
Leestijd: 3 minuten

Kees Kruythoff is geïnterviewd in de weekendbijlage van Het Financieele Dagblad van afgelopen weekend. De kop? ‘Ik zou de nieuwe ceo van Unilever worden. Het liep anders. Beter’. Ja, zo staat het er. Hij zou – althans, dat beweert hij zelf – voorbestemd zijn om Paul Polman op te volgen, maar dat werd Alan Jope. En daarna begon hij met LiveKindly Collective. Plantaardige merkartikelen, die minder bekend zijn dan De Vegetarische Slager van Unilever, maar ze zijn onderdeel van het assortiment van supermarkten en fastfoodrestaurants.

Als je niet – zoals Kruythoff beweert – ceo van Unilever wordt, omdat ‘het anders loopt’, maar uiteindelijk ‘beter’, wat is dan ‘beter’ in dit geval? In de ogen van Kruythoff (de foto: Kees Kruythoff tijdens zijn presentatie van Nationaal Food Congres, afgelopen november, bron: archief FoodPersonality) is dat dat LiveKindly Collective gewoon helemaal plantaardig is, terwijl Unilever weliswaar merken met een missie heeft, zoals Ben & Jerry en De Vegetarische Slager, maar er zit ook nog zoiets als Unox tussen. Dat zit er bij Kruythoff niet tussen.

Kruythoff heeft geen gebrek aan zelfvertrouwen, zo blijkt uit het interview. “Ik ben competitief en gezegend met talenten, ik heb op hoog niveau gehockeyd en het academische ging me altijd goed af. Mijn opvoeding zal ook hebben meegespeeld. Mijn moeder zei altijd: verspil nooit je talenten, maar zet ze in voor de maatschappij. Mooi, vind ik. Dus probeer ik mijn talenten altijd maximaal te benutten.”

Kruythoff vertelt ook: “Vanaf de eerste dag dat ik daar binnenstapte, heb ik gezegd: ik wil ‘global ceo’ worden. Hoe oud ik toen was? 23. Maar het leek me gewoon leuk.” En Kruythoff kan niet zeggen dat hij geen kansen kreeg van Unilever. “Met 29 jaar zat ik in de directie van de divisie van Zuid-Afrika, met 39 was ik ceo van Unilever Brazilië, de op een na belangrijkste markt van Unilever. En toen ik 43 was, kwam ik in de raad van bestuur. Eigenlijk was ik mijn hele carrière de jongste.”

Had Kees Kruythoff op z’n 23ste als tovenaarsleerling op de redactie van FoodPersonality rondgelopen, nou, nee, we hadden het tijdelijke contract niet verlengd, denken we… Maar, eerlijk is eerlijk, dat is alleen maar op basis van dat interview in Het Financieele Dagblad, dat overkomt als een plantenbank vol scheuten van zelfgenoegzaamheid, met her en der kiemen van narcisme.
Geen ceo van Unilever? Jammer, maar niet te lang getreurd. “In de hindoecultuur zeggen ze: ‘Als het lukt, is het goed. Maar als het niet lukt, is het nog beter, want dan ben je voorbestemd voor grotere en betere dingen.”
Wat zou bijvoorbeeld Alan Jope denken als hij zo’n passage leest?

Maar gaandeweg dat interview wordt Kruythoff gelukkig iets nederiger, iets menselijker. Niet meteen, hoor. Kruythoff vertelt dat hij snel vertrekt na het besluit van Unilever om Jope aan te stellen. “Een paar maanden na het bericht heb ik ontslag genomen. Ik had toen al acht jaar in de raad van bestuur gezeten en een heel eigen agenda voor het bedrijf in mijn hoofd.”

En dan: LiveKindly Collective versus Unilever… over Unox. “Zulke merken heb je nu eenmaal uit het verleden en kun je wel stap voor stap verbeteren, maar dat is toch echt iets anders dan wat wij doen. Terugkijkend hebben we bij Unilever niet genoeg leiderschap getoond op dit vlak. Het is natuurlijk leuk dat zij de Vegetarische Slager hebben gekocht, maar toen ik in Amerika zat, hebben we eigenlijk alleen een vegan variant van Ben & Jerry’s-ijs en Hellmann’s-mayonaise geïntroduceerd. Achteraf is de impact daarvan veel te klein. Bij LiveKindly is dat anders. Vergelijk het met Tesla en traditionele automakers. Elk stuk nepkip dat wij verkopen, heeft een positieve impact op de maatschappij, omdat het een stuk echte kip vervangt.”

Hoe plantaardiger je bent, hoe onuitstaanbaarder je wordt? Dat moet niet de norm voor de komende jaren worden, toch? In de bijbel (Nieuwe Testament) – we plukken het gewoon van internet – vertelt Jezus over een farizeeër en een tollenaar, die beiden naar een tempel gaan. De farizeeër: ‘God, ik dank u, omdat ik niet ben zoals andere mensen. Die oneerlijk zijn, die stelen en vreemdgaan. Ik dank u dat ik niet ben zoals die tollenaar daar. Ik betaal belasting aan de tempel en vast twee keer per week.” De tollenaar staat achter in de tempel, met het hoofd gebogen, en zegt: ‘God, ik ben een slecht mens. Heb medelijden met mij.’ En daar zegt Jezus over: de tollenaar wordt van zijn schuld bevrijd, de farizeeër niet. Want god zal iedereen zichzelf belangrijk vindt, onbelangrijk maken. En god zal degenen die zichzelf niets waard vinden, belangrijk maken.

Natuurlijk is LiveKindly een David en Unilever een Goliath, maar los van de schaalgrootte… Kees Kruythoff als farizeeër, Alan Jope als tollenaar, en daar maakt Kruythoff het in dat interview zelf naar.