Het exhibitionisme van Martijn, Teun en Thierry

0

Bepaalde lieden stoten je niet zozeer af omdat zij het per se en voortdurend bij het verkeerde eind hebben (sommigen hebben het zelfs regelmatig bij het rechte eind), maar omdat ze zo onuitstaanbaar arrogant en egocentrisch zijn. Ik noem man en paard en geef in dit verband meteen maar drie namen: Martijn, Teun en Thierry.

Wat is er mis met Martijn? Als op iemand de uitdrukking ‘pedante kwast’ van toepassing is, dan is het wel op de reeds enige tijd gepensioneerde roeptoeter Katan, die kennelijk niets anders omhanden heeft dan extreme uitspraken over voeding fabriceren. Als hij er de kijkbuis maar mee haalt. Zo beweerde hij een paar jaar terug met droge ogen in Humberto’s Late Night dat een mens niet kan overleven op een menu van groente en fruit alleen, maar beslist vlees nodig heeft. Een miljard Hindoes in India bewijzen dagelijks het tegendeel, en niet altijd onder de meest gunstige leefomstandigheden. Maar Katan weet van geen wijken. Steeds weer duikt de eigenwijze prof op in de pers met zijn dwaze fulminaties tegen ‘het ongebreidelde enthousiasme voor groente en fruit’ (Foodmagazine, maart 2019). Ja, van zo iemand moet je het hebben in de strijd voor duurzame voeding.

Ook Teun is een onverbeterlijke aandachtstrekker. Clout chaser, noemt mijn zoon van 21 zo iemand in modern jeugdjargon. Van de Keuken is mede-oprichter en aandeelhouder van Tony’s Chocolonely, een inmiddels zeer succesvolle sociale onderneming, die door hem niettemin onophoudelijk publiekelijk wordt beschimpt. Lekker het eigen nest bevuilen dus. Want Teun is overal teuge. Teuge grote bedrijven, teuge keurmerken, tegen alles en iedereen dat succes heeft en autoriteit of gezag uitstraalt. Een piskijker pur sang, behept met een levensgroot vadercomplex. Over zijn ongelukkige jeugd – zijn vader, de beroemde filmer Johan van der Keuken, liet zich weinig aan hem gelegen liggen – moest Teuntje in 2017 zo nodig een roman publiceren. Het werpt een schril licht op zijn persoonlijkheid. Dus daar komt die neiging om het nest te bevuilen vandaan. En die drang om zich ten koste van anderen onophoudelijk te bewijzen: kijk eens, papa, met zonder handen!

En dan Thierry, achternaam bekend. In deze ijdele poseur, een windvaan die met het grootste gemak van standpunt wijzigt als hem dat electoraal beter uitkomt – aanvankelijk vóór milieumaatregelen, later opeens faliekant tegen – vinden we de meest extreme belichaming van dé kwaal van deze tijd: het ongebreidelde geestelijk (en in zijn geval ook lichamelijk) exhibitionisme.

Want wat al deze betweters gemeen hebben is hun narcisme, hun pathologische neiging om zich belangrijker voor te doen dan ze zijn en hun omgeving daaraan volkomen ondergeschikt te maken. Heilloze polarisatie in de samenleving is het resultaat, of het nu gaat om klimaat of migratie of om voeding, een onderwerp waarover mensen elkaar tegenwoordig net zo lief de koppen inslaan als over welk onderwerp dan ook.
Voor eenieder van deze clout chasers heb ik daarom een welgemeend advies: Martijn, hou eindelijk eens je toeter en ga lekker netflixen op de bank. Teun, ga in therapie. En Thierry? Tja, Thierry. Wellicht een leuke carrière als buikspreekpop, bij Hiddema op schoot? Een komisch duo is het al.