Grapperhaus mocht blijven, maar ‘onze hoogste baas’ niet

0
Leestijd: 3 minuten

De Ieren weten nu eigenlijk zelf niet wat ze ervan moeten denken. Ze hadden graag opnieuw een eurocommissaris voor handel gehad. Het werd een Let. Diens voorganger, de Ier Phil Hogan, had het erg bont gemaakt. Even op en neer naar Ierland vliegen, zonder enige vorm van quarantaine. En dan in een te groot gezelschap dineren.

Het gedoe rondom minister van Justitie Ferd Grapperhaus en de schending van de anderhalvemetermaatregel tijdens zijn bruiloft is naar de achtergrond aan het raken. De praatprogramma’s zijn hier nou wel over uitgekletst, de columnisten op sites en in kranten hebben al hun meningen inmiddels wel gedeeld.

Een andere politicus heeft een vergelijkbaar incident meegemaakt, maar anders dan Grapperhaus heeft dat toch zijn politieke kop gekost.

En laat het nou net de hoogste Europese bestuurder zijn die de levensmiddelensector aangaat: Phil Hogan, eurocommissaris voor de handel. Hoogste baas? Nou, als er bijvoorbeeld wetgeving in de maak is voor ‘eerlijke handelspraktijken’ door de detailhandel ten overstaan van hun leveranciers, dan was Hogan degene die er zijn handtekening onder zette.

Hij was dat trouwens niet aan één stuk door. Na een eerste periode kreeg hij de portefeuille landbouw en plattelandsontwikkeling. En daarna werd hij weer eurocommissaris voor de handel. Iemand met enige ervaring dus. En dat scheen ook nodig, omdat ‘handel’ niet alleen gaat over de vraag of een grote retailer een fabrikant uitknijpt (om dat clichébeeld van supermarktketen Goliath versus fabrikantje David maar ’s te gebruiken, klopt vaak helemaal niet, inderdaad), maar ook om de rol van Europa in een tijd van ‘ruziënde handelsblokken’ VS en China.

Maar Hogan is eind vorige maand opgestapt. Hij had het verbruid. Hogan had gedineerd op de golfbaan van een luxueus hotel in de buurt van de Ierse plaats Galway, samen met andere politici. Maar: met meer dan vijftig personen. En dat kon niet. Max. vijftig personen is een ‘coronamaatregel’ in Ierland. En dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Eerder al kwam het namelijk naar buiten dat Hogan naar dat diner was ‘gevlogen’, vanuit Europa. Maar dan moest je – op dat moment, in elk geval – wel veertien dagen quarantaine in acht nemen. En dat had hij ook niet gedaan. En daarna kwam er Ierse pers erachter dat meer dan vijftig man aan de dinertafel hadden gezeten.

De verontwaardiging was zo groot dat zelfs de Ierse premier Micheäl Martin en vice-premier Leo Varadkar zeiden dat Hogan ‘zich op zijn positie moet beraden’.

En als politici ‘uit je eigen land’ dat gaan zeggen, dan is het klaar. Vergelijk: als Mark Rutte zoiets zou zeggen over Frans Timmermans en vervolgens ook nog eens ‘partijgenoot’ Lodewijk Asscher, dan het is klaar met Frans Timmermans in Europa.

Meteen daarna werd er een Brussel een vervanger aangesteld: Valdis Dombrovskis, voormalig premier van Letland, sinds vorig jaar vice-voorzitter van de Europese Commissie (net als Frans Timmermans).

De Ieren kregen van EC-voorzitter Ursula van der Leyen even de tijd om een opvolger aan te wijzen. Of liever gezegd: een opvolgster. Want de Europese Commissie is ook bezig met de verhouding ‘aantal vrouwen, aantal mannen’ en een vrouw op die post zou in dit geval welkom zijn.

Jaja, maar hadden de Ieren ook een vrouw die die zware portefeuille aankan? Of is er iets anders gebeurd in de wandelgangen van Brussel of Straatsburg? Dat weten we niet, maar opeens is eergisteren besloten dat de Let Dombrovkis geen tijdelijke vervanger is, nee, hij krijgt deze portefeuille en dan wordt de Ierse, vrouwelijke, europarlementariër Mairead McGuinness nu opeens eurocommissaris voor financiële diensten en kapitaalmarkten. Eind goed, al goed?

Nee, die ene portefeuille van nu Dombrovskis is veel zwaarwegender en dat beseffen de Ieren maar al te goed. Ze hebben Hogan in alle verontwaardiging de deur uit gewerkt, maar in de pikorde van vertegenwoordiging zijn ze erop achteruit gegaan.

Een dinertje in een luxe hotel. Het zal je maar overkomen. Maar ook die Mairead McGuinness zal er het hare van denken, bij een ‘ontevreden Ierse pers’.