Johma, ofwel: verkocht worden omdat je het zo goed deed

0
Leestijd: 3 minuten

Johma staat te koop. Dat meldde Het Financieele Dagblad eind vorige week, op grond van ‘bronnen, op voorwaarde van anonimiteit’. Maar wacht even, het was toch pas vorig jaar nog dat Erik Bras, ceo van Johma-moeder Signature, rond deze tijd op het podium van het Nationaal Food Congres geheven werd omdat hij tot Foodmanager van het Jaar was uitgeroepen? Ja. Klopt. Je kunt het ook ‘te goed’ doen, kennelijk.

‘Johma te koop’. Ja, bij supermarkten in de koeling. Maar Johma zelf is kennelijk ook in de verkoop gezet. IK Investments uit Londen zou er € 600 miljoen voor willen hebben.
Het is niet de eerste keer dat ‘Johma te koop’ is. Ooit was het van Johan en Maria Schreur, die verkochten het aan Heinz, Heinz wilde ervan af en toen het werd een tijd Hillsdown, na Hillsdown werd het het Nederlandse Gilde (private equity van – ooit – de Rabobank), daarna werd het AAC (ABN-Amro Capital Partners, private equity van – ooit – ABN Amro), en daarna IK Investments. Dat weliswaar in Londen zit, maar het is hartstikke Scandinavisch, ‘Industri Kapital’ – ooit – van Enskilda Banken. Ja, de Zuidas en ‘the City’, ook daar zitten ‘dozenschuivers’. In die dozen zitten dan bedrijven.

Doorgaans worden bedrijven in de levensmiddelensector opgekocht door investeringsmaatschappijen omdat ze niet genoeg rendement opleveren. En zo’n investeringsmaatschappij zoekt dan gelijkwaardige bedrijven en voegt die toe, verzamelt een groep gelijksoortige producenten in binnen- en buitenland, verbetert het rendement op grond van schaalvergroting. En verkoopt het dan weer.

Maar Johma… Erik Bras deed het met Johma toch heel goed? Ja. In het interview in FoodPersonality legde hij omzetgegevens voor van Signature Foods en die zagen er goed uit. Daarnaast: hij zocht naar ‘gelijksoortige bedrijven’, allemaal in de zin van ‘snacks’, ‘tussendoortjes’, ‘genieten’, ‘borrel’ etc. En hij nam over: Delia in België, Topking (Vlammetjes), ‘Kitchen on a Mission’ (tapasleverancier, Nederland), Heks’n (zonder ‘kaas’, zo heet het bedrijf/het merk), van de Heks’nkaas, Westland (saladeproducent) en Maga in Polen. En zo ontstond Signature Foods.

‘Buy and build’, in een klassieke vorm. De omzet steeg jaar na jaar. En het worstelende Johma zelf veerde ook op. Maar kennelijk zegt nu iemand in Londen vanachter de burelen bij IK. Tijd om tegen een goede prijs te verkopen. IK zou voor Signature Foods € 600 miljoen willen.

In de rubriek Bartjens van Het Financieele Dagblad komt een boodschap naar voren die overeenkomt met ‘allen die binnen verschillende jureringsronden’ in de aanloop naar de Foodmanager-van-het-Jaarverkiezing vonden: dat heeft Erik Bras knap gedaan.
Bartjens concludeert: als IK Investment Partners er nu uitstapt, heeft het een mooi ritje omhoog meegemaakt. Met een stijgende omzet en een stijgende winstgevendheid.

Dat bedrag van € 600 miljoen is niet zo vreemd, aldus Bartjens. De ebitda van Signature is € 60 miljoen. ‘Tien keer de brutowinst’. Dat heeft IK er ook voor betaald toen het Johma-Maga-Westland-etc. destijds overnam. Dat was in 2015. Er hangt wel een forse schuld aan de nek van Signature. Van een bedrijf genaamd Calypso. Bartjens heeft geen idee wie dat zou moeten zijn. Een ‘vennootschap in Luxemburg (…) vol met schulden’. Wie heeft dat geld uitgeleend dan? Onduidelijk. Bartjens: “De kans is (…) groot dat het rendement op de eigen inleg voor IK nog hoger was.”

Googelend zoeken we op wat AAC destijds voor Johma-Signature vroeg: € 300 miljoen, aldus de Twentse krant Tubantia. En wat ook naar boven komt: IK, de koper, betaalde toen € 285 miljoen. Er ging dus maar € 15 miljoen van die vraagprijs af. En nu vraagt IK € 600 miljoen. Het dubbele, in vijf jaar tijd. En dat in een altijd langzaam omhoogkruipende levensmiddelensector.

Ja. Erik Bras is een terechte Foodmanager van het Jaar, ook in financiële zin.
Dus zeggen die Londense Zweden nu: ‘Mooi gedaan, Erik, maar daarom verkoop ik nu.’
Je kunt het ook ‘te goed’ doen.