Kom op, zeg, Frits van Eerd is géén Gerard Sanderink

0
Leestijd: 2 minuten

In een stuk in NRC afgelopen weekend vergelijkt die krant Frits van Eerd als ceo van Jumbo met Gerard Sanderink, de topman van automatiseerder Centric, die ook in opspraak is.

De situatie voor Frits van Eerd, voor wie dat niet gevolgd heeft: hij wordt sinds september verdacht van medeplichtigheid aan o.a. witwassen en btw-fraude door middel van de handel in auto’s. Van Eerd heeft zijn functie van ceo van Jumbo neergelegd, Ton van Veen is hem als gedelegeerd commissaris tijdelijk opgevolgd, en Colette Cloosterman-van Eerd vervult nu tijdelijk de rol van vicevoorzitter van de rvc bij Jumbo.

Frits van Eerd samen in één zin noemen met Gerard Sanderink? Dat is wel heel kras. Sanderink is een heel ander verhaal. De topman van Centric is de laatste jaren geregeld in het zakennieuws omdat hij jan en alleman voor de rechter wil slepen. Afgelopen week heeft nota bene het Openbaar Ministerie zelf via de Ondernemingskamer Sanderink uit zijn bestuursfunctie laten zetten. Sanderink heeft een relatie met ene Rian van Rijbroek, die automatiseringsdeskundige zou zijn, maar dat valt niet via diploma’s en andere getuigschriften hard te maken. Zij wordt in de media vooral gezien als een ‘cybercharlatan’. En Sanderink doet de hele tijd pogingen om zijn ex-vrouw voor de rechter te slepen, vanwege smaad. Inmiddels ligt hij ook overhoop met het bestuur van Centric, terwijl het nog wel min of meer ‘zijn bedrijf’ is. Het probleem is ook nog, en dat zal het OM de meeste zorgen hebben gebaard: de overheid is voor (een deel van) de automatisering klant bij Centric.

Je zou zeggen: Frits van Eerd in één adem noemen met Gerard Sanderink, die zo te zien de ene idiote opvatting na de andere ventileert – dat slaat werkelijk alles. De laatste blijkt de laatste jaren telkens weer met een eigen versie van de werkelijkheid te leven, al dan niet door de invloed van zijn nieuwe levenspartner.

Maar – en dan valt het weer mee – de centrale vraag in NRC is niet of zij van een vergelijkbare proportie zijn, maar; hoe zouden de commissarissen dit hebben kunnen tegenhouden? En het blijkt; er komen verschillende governancedeskundigen aan het woord, maar voorkomen dat een privékwestie van een algemeen directeur invloed gaat krijgen op het reilen en zeilen van een bedrijf, dat is moeilijk. Want als commissaris is het moeilijk om te bepalen wanneer je zou moeten ingrijpen. Een kwestie is dan vaak al groter dan je als bestuurder, toezichthouder en commissaris zou willen.

Er komen situaties uit het verleden voorbij en de lijst topmannen met een probleem blijkt langer dan je zo zou denken. Soms gaat het om verdachte handelingen, maar ook om zaken waar niks aan te doen valt. Zoals Ton Buchner, topman van Akzo Nobel, die kennelijk een tijd lang een burn-out had. Ook Dominique Leroy komt voorbij. Ex-Unilever, ex-commissaris Ahold Delhaize, had in haar periode van ceo van Belgische telecombedrijf Proximus iets met haar aandelen Proximus gedaan toen de buitenwereld nog niet wist dat zij de nieuwe ceo van KPN zou worden. Uiteindelijk liet KPN haar niet naar binnen bij KPN.

Wanneer moet je als toezichthouder iets weten en wanneer niet? Een buitenechtelijke relatie is privé, zegt commissaris Jos Streppel van Leaseplan. Je hebt niks te maken met het privéleven van een bestuurder, dat is het uitgangspunt. Maar: wél als het gedrag van een bestuurder schadelijk is voor de onderneming. Maar, zegt weer een ander, vaak ben je dan al te laat. Want? “Als je niet zuiver op de graat bent als bestuurder, dan zeg je dat niet tegen je commissaris”, aldus Leen Paape, hoogleraar corporate governance bij Nyenrode.