Plasticvrij: de nieuwe antiverspilling

0
Mei, plasticvrij! Dat is de jongste duurzaamheidsactie in België. Een, zoals de Belgen dat noemen, ‘toffe actie’ en 100% in de trendroos. De consument ergert zich steeds vaker aan vooral verspilling, maar inmiddels ook steeds meer aan de hoeveelheid plastic verpakkingen die er wekelijks doorheen gaat. Een interessante tegenbeweging tegenover de trend waarin de verpakking voor foodfabrikanten steeds belangrijker wordt, omwille van de herkenning en misschien ook wel de erkenning. Vooral voor producten aan de bovenkant van de markt. Die ergernis is de reactie op de ‘vierde’ afvalbak, de bak voor plastic, drinkpakken en blikjes. Ik ben daar geen uitzondering op.
 Maar wat is het moeilijk om producten met minder of zonder verpakking te kopen. Zeker als je alle boodschappen bij de supermarkt doet.
Die antiplastictrend is beslist niet nieuw, maar wordt wel de laatste tijd steeds breder gedragen. Dat komt door de vele publicaties over, en media-aandacht voor, oceanen vol plastic. Tot nu toe was dat nog een beetje abstract en ver van mijn bed, maar met de nieuwe informatie dat in al ons eten inmiddels microdeeltjes plastic zitten, wordt het anders. Die deeltjes komen namelijk ook deels in ons lijf terecht en dat is geen prettig idee.
In mijn bescheiden manier van ‘met minder plastic leven’, stuit ik op heel veel vragen. Van de 250 verschillende plasticsoorten zouden er 125 totaal niet afbreekbaar zijn. Maar als ik in de winkel een product met een plastic verpakking in mijn hand heb, welk soort plastic van die 250 is dat dan? Op sommige verpakkingen staat dat het plastic afbreekbaar is, waar stop ik die in? In de groenbak, bij het verpakkingsafval? Of gewoon in de grijze bak?
Op de eierverpakking die ik laatst kocht, staat dat hij van een soort karton is gemaakt en composteerbaar is. Moet die nu bij het papier? Of in de groene bak? Kunt u zich voorstellen hoe ik vaak vertwijfeld boven al die bakken sta? De verpakking van die eieren is kennelijk duurzaam, maar waarom helpen ze me niet met de praktijk van het weggooien? Moet er niet gewoon een ‘afvaladvies’ komen op alle verpakkingen? Dan weet je als consument waar je aan toe bent.
Verpakking is voor mij de verantwoordelijkheid van mijzelf én de industrie (en de supermarkt, als het om eigen merken en versartikelen gaat). Sommige keuzes zijn makkelijk: de Sodastream in plaats van eindeloze petflesjes frisdrank. Hergebruik van bakjes. Zo neem ik het bakje voor de diepvriesgarnalen weer mee voor de volgende aankoop. Daar staat toch de barcode op en dat scheelt ook weer. Snoeptomaatjes koop ik los. Gebruik ik ook het oude bakje voor. Appels leg ik los in mijn mandje. En soms kan ik voor glas of karton kiezen in plaats van voor plastic.
Ook koop ik bewust producten niet; producten die in mijn ogen te veel verpakking hebben. Producten die er alleen in plastic zijn, maken het me echt moeilijk. Daarvan verwacht ik dat de supermarkt of de industrie de juiste soorten kiest. Maar hoe weet ik dat? Dus naast dat afvaladvies wil ik ook een ‘ingrediëntenverklaring’ van de verpakking.
De antiplastictrend is het hypestadium voorbij. Het is een onmiskenbare trend, net zoals antiverspilling. Steeds meer consumenten maken hun keuze op grond van inhoud én verpakking. Op www.meiplasticvrij.be kun je je inschrijven, als consument, maar ook als bedrijf. Een eenvoudige tool om de ontwikkelingen te volgen.
Anneke Ammerlaan