Topmannen in alle soorten en maten

0
Leestijd: 3 minuten

Een topman van Zalando stopt ermee omdat hij zijn vrouw de kans wil bieden om carrière te maken, een voormalig topman van IND moet voor de rechter verschijnen en een voormalig detailhandelstopman in Engeland blijkt een bullebak van jewelste te zijn. Rubin Ritter, Ralph Hamers en Philip Green.

Heeft geen bal met de foodsector te maken, maar omdat FoodPersonality altijd kijkt naar de top van het bedrijfsleven in die sector is het wel zo bijzonder om dat allemaal in een paar dagen tijd voorbij te zien komen. Topmannen zijn net zo divers onderling als topmensen van verschillend geslacht, en misschien wel meer. Generatieverschillen spelen ook een rol?

Zeggen we nou hiermee dat we die roep om meer diversiteit maar onzin vinden omdat ‘witte mannen’ aan de top al genoeg van elkaar verschillen? Nee, nee, integendeel. Prima dat Obama president van de VS werd (je zou er zo naar terugverlangen, die president die de gospelklassieker ‘Amazing grace’ gaat zingen bij een begrafenis), prima dat Marit van Egmond directeur van AH is, prima dat Herna Verhagen ceo is van PostNL en prima dat iemand als Nancy McKinstry ceo is van WoltersKluwer. Eh… even terzijde: al zou die laatste eens meer oog mogen hebben voor het feit dat zij naar Nederlandse maatstaven een buitenissig honorarium heeft – drie jaar geleden was het zelfs bijna € 15 miljoen. Met andere woorden, Nancy McKinstry is het levende bewijs van het tegendeel van dit – wat je altijd hoort en leest in de media: in tegenstelling tot mannen lossen vrouwen in een harmonieuze collectiviteit elk bedrijfsmatig en maatschappelijk probleem op. Nee. Qua financiën zit die mevrouw McKinstry behoorlijk op de apenrots tussen alfamannetjes.

Maar goed, topmannen en diversiteit: we hebben na jaren topmannen en -vrouwen in de levensmiddelensector de ene na de andere dooddoener mogen meemaken. De klant is het uitgangspunt. Het personeel is een asset. Gecontroleerde groei is het wenselijkst. De borging van processen is essentieel. Bescheidenheid is een groot goed. Prima, allemaal. Ook best saai af en toe. Maar saai is sexy, want saaie ceo’s zijn beter voor een bedrijf dat mannen over de vijftig die een tweede huwelijk aangaan met jonge vrouwen met wie zij modeshows bezoeken.

Deze afgelopen week was het het volstrekte tegendeel. Allereerst Rubin Ritter, topman van Zalando. Hij stopt ermee, althans, ergens begin volgend jaar; omdat hij vindt dat het nu tijd is geworden voor de carrière van zijn vrouw. En hij stopt. Hij begon er elf jaar terug, toen hij 28 was, en gaat nu huisman/huisvader worden, aldus wat uitleg in NRC Handelsblad. “Mijn besluit is het resultaat van vele maanden van zorgvuldige overwegingen. (…) Ik wil meer tijd besteden aan mijn gezin. Mijn vrouw en ik hebben afgesproken dat de komende jaren haar professionele ambities prioriteit krijgen.”
Wat een bijzonder bericht.

Dan een contrast. Gisteren. Ralph Hamers, voormalig ING-topman en vandaag de dag sinds een tijd topman van de Zwitserse (internationale) bank UBS, moet alsnog voorkomen voor de rechter omdat er gedurende zijn bewind als topman van ING niet genoeg oog is geweest voor verdachte transacties dan wel witwaspraktijken. Deze kwestie leek al ‘geschikt’, namelijk, met een schikking van € 775 miljoen. Maar er is sinds gisteren de juridische uitspraak dat Hamers zich alsnog moet verantwoorden. Omdat het onmogelijk wordt geacht dat hij niet wist van de tekortschietende controle op verdachte transacties en witwaspraktijken. Hamers was al vaker omstreden, ten eerste als ‘veelverdiener’, en ten tweede werd dat imago nog eens bevestigd doordat hij nog meer kon gaan verdienen door afscheid te nemen van ING en bij UBS te beginnen. Volgens sommige media zes keer meer dan bij ING: Hamers verdiende bij ING in 2018 bijvoorbeeld € 2,3 miljoen per jaar, bij UBS werd dat ruim € 11 miljoen per jaar. Tsja.

Naast dat contrast tussen die Ritter en Hamers komt opeens in Het Financieele Dagblad afgelopen week een profiel voorbij van Philip Green, retailer en jarenlang eigenaar en ceo van een holding van kledingketens in Engeland. Flink wat ouder dan Ritter, en een stuk ouder dan Hamers. Arcadia is failliet dit jaar, 13.000 werknemers gaan hun baan kwijt raken en Tina, de vrouw van Green, die in Monaco gevestigd is, maakt alvast 50 miljoen Britse pond over. Maar dat is maar een klein bedrag, vergeleken met: zij heeft ooit – in 2005 – van haar man een dividend gekregen van 1,1 miljard Britse ponden. Belastingvrij, omdat ze in Monaco woonachtig is. Green, ooit geridderd door toenmalige premier Tony Blair, blijkt in dat profiel een ‘bullebak’, die andere directieleden kleineerde, en die sinds twee jaar onder vuur is komen te liggen wegens beschuldigingen van seksuele intimidatie. Een vrouw die ooit ceo van een van zijn winkelformules was, noemt hem een ‘bully’. Een pestkop dus.