Vertrokken hoge manager Amazon: ‘cultuur van angst’

0
Leestijd: 2 minuten

Tim Bray, een programmeur van Amazon die in de VS zelfs enige bekendheid schijnt te genieten (hij heeft op het Engelstalige Wikipedia zijn eigen lemma), is bij het bedrijf opgestapt. Hij protesteerde tegen het beleid van Amazon om protesterende medewerkers de mond te snoeren.

Al jaren druppelen er in de media berichten door dat Amazon een slechte werkgever zou zijn voor z’n mensen in al die dc’s. Amazon zou slecht betalen, zou erbarmelijke arbeidsomstandigheden hebben bedacht (met name als het gaat om pauzes, plaspauzes, het werktempo etc.) en het zou protesten van werknemers sanctioneren met ontslag van die werknemers.

Maanden geleden zouden er ook maatregelen worden genomen door medewerkers die in het openbaar protesteerden tegen de bedrijfsactiviteiten van Amazon die wij ‘bestellen en bezorgen’ noemen, het bedrijf zou – alleen al door het enorm gestegen aandeel – op een berg geld zitten, maar volgens die medewerkers te weinig doen tegen de milieubelasting van al dat vervoer van consumentenbestellingen. Amazon stelt zich op het standpunt dat je zulke kritiek alleen maar intern mag uiten.

Het gesteggel tussen de Amazon-top, waaronder ceo Jeff Bezos, en de Amazon-onderkant heeft nu weer voor een nieuwe dimensie gezorgd. Tim Bray is opgestapt, als protest tegen de manier waarop Amazon optreedt tegen wat hij ziet als klokkenluiders. In een verklaring meldde hij de term ‘angstcultuur’; alleen intern kritiek uiten zou volgens hem een manier zijn om werknemers het zwijgen op te leggen.

Aanleiding hiervan is nu niet het milieu, maar de gebrekkige veiligheidsmaatregelen van Amazon tijdens de coronacrisis. Werknemers van Amazon meldden eerder al dat de veiligheidsmaatregelen onder de maat zijn. Verschillenden van hen zijn daarna ontslagen. Er was een betalingsregeling voor Amazon-werknemers die op hun werk het coronavirus hadden opgelopen, maar die regeling is opgedoekt.

Bray verklaarde verder: “Het ontslaan van klokkenluiders is niet zomaar een neveneffect van macro-economische krachten. Het is het bewijs dat er een giftige ader door de bedrijfscultuur loopt. Ik wil dat gif niet drinken.”