Vier supermarkt-kerstcommercials

0
Leestijd: 3 minuten

Hooojeeeee, de kerstcommercials van supermarkten zijn er weer. Allemaal hetzelfde liedje; er is iets aan de hand, iemand is eenzaam, iemand wordt sowieso verdrietig door wat dan ook, het lijkt niet goed te gaan, maar dan opeens! is daar een ‘eind goed, al goed’-moment. En meestal is dat iets als: kan hij of zij alsnog bij mensen aan tafel, aan de kerstdis. Ja, zo zou bijvoorbeeld Marcel van Roosmalen het hebben omschreven.

Maar je kan het ook anders zien. Wég van de eeuwige hamsters, wég van dat eeuwige ‘goh, wat is het toch goedkoop bij Jumbo’, wég van het sinds een jaar klinkende ‘goed en toch goedkoop? Tuurlijk wel’.

Bekijk ze nou eens even goed, die kerstcommercials. Pak die van Jumbo maar eerst:

Prima gedaan, toch? Natuurlijk mag je momenteel niet met zoveel man in een groot huis kerst vieren, maar daarom: Frank Lammers droomt ervan, het is niet echt. Het is niet echt, in een verhaal dat niet echt is. En let ook op het moment dat die deur opengaat: rechts naast Rob ‘Snollebollekes’ Kemps staat… Max Verstappen – of een look-alike? Hoe dan ook, hij houdt de champagnefles al klaar! Hoho, Max, dit weekend in Abu Dhabi weet je pas of die droom uitkomt, je bent er nog niet en Lewis Hamilton heeft nog steeds een verdomd sterke auto op de rechte stukken.
Maar goed, Max met de champagne.

Pak dan even die van Albert Heijn:

Helemaal Walt Disney, helemaal Steven Spielberg. Arm hamstertje, dat niet bij zijn geliefde hamstertje aan de overkant kan komen, hard weggerukt bij een ontsnapping… en aan het eind toch een mooie ontknoping. Je zou bijna zeggen, dit is de eerste keer dat een Hamster-commercial van Albert Heijn niet irritant is, maar het is natuurlijk een geweldige vondst om een Walt Disney-achtig beessie de hoofdrol te geven.

Gaan we naar Plus:

Dat is misschien wel de traditioneelste: verbinding en zo. Maar toch ook mooi? Een vrouw die wat voor de plaatselijke gemeenschap doet, en daarna door anderen uit de plaatselijke gemeenschap beloond wordt met een uitnodiging om aan te schuiven? En ook dit nog: het ‘buurtbord’. Plus grijpt terug naar iets wat vandaag de dag hopeloos ouderwets aandoet, al die briefjes op dat wandbord in een supermarkt.

Ook mooi, deze lerares is eenzaam, leeft buiten de school in de anonimiteit, maar voor de leerlinge die ook caissière is, blijft zij niet onopgemerkt.

Gaan we naar Aldi:

Ook weer soort sprookje. Een winkelwagen met affectie voor die ene klant. In de kou gelaten, wachtend op zijn geliefde klant. Die vrouw die hij gemist heeft, die ’s avonds laat met een autohulpdienst moet komen aanzetten. Van Aldi hadden we dit nog wel het minst verwacht. Mooi ook: de reclame heeft geen spreektaal nodig, de beelden vertellen het verhaal als vanzelf.
Waarom zien ze dit eigenlijk alleen maar rond de kerst?

Want dat is de keerzijde van deze kerstcommercials. Een jaar lang word je doodgegooid met lage prijzen, korting en tussendoor inderdaad ‘goed eten’ – want Plus verschilt daar wel van – maar als het 6 december is geweest – allemaal mooi de sinterklaasperiode afgewacht, keurig, supermarkten, netjes en ingetogen – komen ze opeens met commercials die wél de moeite van het kijken waard zijn. En commercials die wellicht ook duur zijn om te maken. Dus ja, dat doe je dan ook niet elke maand, huhhuh.

Maar waarom ben je wel, AH, Jumbo, Plus, Aldi, bereid hier zoveel geld aan te spenderen als deze commercial slechts twintig dagen, van 6 t/m 26 december, relevant blijft? Anders gezegd, dát zouden ze vaker moeten doen!

Die mening, die moeten we meteen nuanceren, inderdaad, mensen. Want Albert Heijn, Jumbo en Plus hebben wel vaker aardige kijk-commercials, die ook vast iets gekost hebben. Maar er blijft toch iets knagen.
Een hamster wellicht.