Claude Sarrailh (Ahold Delhaize) vindt Nederland wel ‘relaxt’

Claude Sarrailh, Fransman die in Duitsland is geboren, is sinds eind 2024 coo in het bestuur van Ahold Delhaize en opperste leidinggevende van Ahold Delhaize Europa & Indonesië.

Wat vindt hij zoal gek aan Nederland, Nederlanders en/of de Nederlandse werk- en bedrijfscultuur? Niet zo veel. Nederlanders werken goed door, lunchen kort en gaan op tijd naar huis. Fransen lunchen lang en dan moeten ze in de avond geregeld doorwerken om het af te krijgen. Dat vertelt hij in een soort rubriek in Het Financieele Dagblad. Het is niet echt een rubriek, maar een opzet die zo nu en dan voorbijkomt: een gesprek met een hoge bestuurder van buitenlandse komaf, en die Nederland, Nederlanders en die werk- en bedrijfscultuur waarneemt en interpreteert.

Sarrailh blijkt werkelijk overal wel te hebben gewerkt en vindt Nederland relaxt. Files? Sarrailh heeft eens drie uur vastgezeten in de winterkou in Moskou, in een file. Ja, dan stelt dat gedoe ‘ring Amsterdam’ weinig voor.

Hij heeft voor Nederland een enorm respect. “Mag ik u eraan herinneren dat de Nederlandse staatsschuld als percentage van het binnenlands product de helft is van die van mijn vaderland? Nederland exporteert meer voedsel dan Frankrijk, dat vele malen groter is. Jullie bouwen de unieke chipmachines van ASML. Ik denk dat Nederlanders geen besef hebben van de economische invloed die jullie als land hebben, terwijl Nederland maar klein is.”

Tegelijkertijd heeft hij ook moeten wennen aan de gewoonte dat in een vergadering of bespreking iedereen over elk onderwerp zijn of haar zegje mag doen. “In Nederland moet iedereen aan tafel aan het woord komen. Ook als iemand stil blijft moet je hem of haar eigenlijk actief uitnodigen om zijn of haar mening te delen. Dat wordt van mij als leidinggevende verwacht. Dat gaat hier duidelijk anders dan in de hiërarchischere landen waar ik heb gewerkt. Zeker in China heb je veel meer afstand tot de werkvloer. Het was even schakelen, maar inmiddels zie ik de voordelen van die inclusieve communicatiestijl. Als bestuurder ben ik toch vaak bang voor een disconnectie met de realiteit. Dat zal hier niet snel gebeuren, haha. De meeste mensen vertellen je gewoon hoe het zit. Ik krijg meer dan genoeg constructieve feedback, ook over mijn eigen prestaties en aanpak. Ik zie het als een teken van jullie grote betrokkenheid.”

In dat stuk vermeldt genoemde krant ook dit: ‘Headhunters zien hem als mogelijke opvolger van de 64-jarige Ahold Delhaize-topman Frans Muller, die met zijn tweede en mogelijk laatste vierjaarstermijn bezig is en die hij nog kent van Metro.’

Wat Sarrailh ook verbaasde: “Dat jullie ondanks jullie internationale imago en blik toch verwachten dat buitenlanders zich aanpassen aan de Nederlandse gewoonten. Als ik mijn fiets ergens parkeer waar die niet hoort, of mijn vuilnis op de verkeerde hoek van de straat zet, word ik daar meteen op gewezen. En in duidelijke taal. Zelfs als het niet eens mijn eigen fiets is. Nederlanders waken over hun lokale regels en gebruiken. Ik snap dat ook wel. Er zijn zoveel buitenlanders in dit land. Amsterdam heeft geloof ik het hoogste percentage toeristen per inwoner van Europa. Een paar woordjes Nederlands spreken wordt op prijs gesteld, terwijl jullie allemaal geweldig Engels spreken. (…) Ik had die Nederlander voor ogen die in Frankrijk zijn best doet Frans te spreken, en houdt van de Franse manier van leven en niet die Engelssprekende Nederlander met internationale blik die ik bij Metro trof. Ik denk dat er een duidelijk verschil zit tussen het gedrag van de Nederlanders die ik zie in de werksfeer en het gedrag van de Nederlanders “thuis’’.”