Een versierde agf-afdeling, waar hebben we dat nog?

Deze week liet de site ‘agf.nl’ enkele foto’s zien van een Intermarché in de Franse stad Sarreguemines. We mochten er enkele gebruiken. Wat zien we? Beelden van de agf-afdeling, maar dan ‘versierd’, ‘aangekleed’, extra decor. Decor in de vorm van achtergrondbeelden, maar ook de agf-artikelen zelf zijn anders gepresenteerd of in een andere combinatie dan gewoonlijk bij elkaar gepresenteerd.

En kijk… zeggen we dan. De klant met enorme haast zal er niet voor stoppen, maar het is hoe dan ook aangenaam om te zien, je komt als klant al wat meer in ‘najaarssferen’, ‘herfstsferen’ etc. De agf-afdelingschef van die Intermarché vertelt erover omdat hij en zijn team een prijs heeft gewonnen hiervoor. Wat die prijs is en welke instantie in Frankrijk, dat voert nu even te ver; waar het om gaat, is: waarom hadden ‘wij’ dit ook wel eens, maar al jarenlang niet meer?

Nou zijn de antwoorden daarop ook wel begrijpelijk: uren en kosten en bijna geen personeel. In deze tijd van enorme inflatie, prijsverhogingen en ‘de consument vooral meegeven dat het niet te duur uitpakt’ hebben formules geen behoefte aan ‘poespas’, als dat extra uren en kosten met zich meebrengt. Even in ons hoofd: ‘weten we wat dat ons zal opleveren?’. Nee. ‘Dus, waarom…?’ Inderdaad, er zijn wel dertig nee’s te bedenken, maar toch jammer dat een agf-afdeling altijd maar hetzelfde is (oké, wel makkelijk voor de klant, dat weer wel), maar jaren geleden hadden we het nog wel ’s over ‘stopkracht’.

Die agf-afdelingschef uit Sarreguemines vertelt ook dit: hij heeft helemaal geen team met routiniers in huis. Degene die bij hem het langst in zijn team, is pas in februari bij hem begonnen. En: meedoen aan deze agf-wedstrijd heeft ook de motivatie vergroot en de onderlinge band verstevigd.